Swish & Dunk Season 1: pełne podsumowanie

Dwadzieścia dwie kolejki sezonu zasadniczego, czternaście grup od Dywizji 1 do Dywizji 10, Swish & Dunk Cup ze 160 klubami, mundial z ośmioma reprezentacjami i rynek transferowy, na którym obrócono prawie pół miliarda dolarów. Season 1 w Swish & Dunk skończyła się 16 września 2026 i zostawiła po sobie mistrzów, na których nikt nie stawiał, faworytów, którzy posypali się w najważniejszym momencie, mecz z 55 punktami i rekord transferowy, który trudno będzie pobić. Oto pełne podsumowanie: wszystkie dywizje, Puchar, mundial, nagrody, liderzy statystyk, najbardziej pamiętne występy, transfery, talenty i nasze oceny dla zawodników, którzy zbudowali ten sezon.

Sezon w liczbach

Season 1 trwała od 26 sierpnia do 16 września 2026. Pierwszy ruszył Puchar, 26 sierpnia, a liga dzień później. Sezon zasadniczy skończył się 13 września, play-offy trwały trzy dni, a 17 września trwała już Season 2. To dokładnie ten rytm, o którym pisaliśmy, opisując, jak zmieniły się gry menedżerskie w ciągu ostatnich 20 lat: jeden mecz dziennie, sezon trwający około trzech tygodni i czas na przemyślenia między kolejkami.

Format jest taki sam we wszystkich grupach. Szesnaście drużyn rozgrywa 22 mecze sezonu zasadniczego. Najlepsza ósemka awansuje do play-offów, z ćwierćfinałami i półfinałami w jednym meczu oraz finałem do dwóch zwycięstw. Awansują obaj finaliści, a dwie ostatnie drużyny spadają. Liga i play-offy dały w sumie:

• 2583 mecze i 459 403 punkty, średnio 177,9 punktu na mecz dla obu drużyn razem;
• 42 mecze rozstrzygnięte po dogrywce i 79 rozstrzygniętych jednym punktem;
• 53,3% zwycięstw gospodarzy: atut własnego parkietu istnieje, ale jest niewielki;
• 2004 transfery na łączną kwotę 445,6 miliona dolarów i 18 623 oferty na rynku.

Każdy z tych meczów został zasymulowany posiadanie po posiadaniu przez silnik gry, ten sam, który szczegółowo opisujemy w tekście o tym, jak działa silnik gry Swish & Dunk. Oto historie, które opowiedziały.

Dywizja 1: Milwaukee znowu

Najwyższa klasa była najbardziej wyrównaną grupą sezonu. Washington Sorcerers skończyli na pierwszym miejscu z bilansem 19-3, jedno zwycięstwo przed Milwaukee Warlocks i Philadelphia Isis, którzy mieli po 18-4. Dalej Oklahoma City z 17-5 oraz Denver, Portland i Indianapolis z 16-6. Siedem drużyn w odstępie trzech zwycięstw.

Liczby od początku wskazywały na Milwaukee: bilans punktowy +813, najlepszy w dywizji, i 137-44 z Houston 11 września. Philadelphia miała najlepszy atak (2441 punktów), Denver najlepszą obronę (tylko 1471 straconych punktów) i najwyższe zwycięstwo sezonu, 144-40 z San Francisco 4 września, w którym Wolfgang Abt zanotował 34 punkty, 9 asyst i 12 przechwytów.

W play-offach rozstawione drużyny trzymały się aż do finału. Milwaukee wyeliminowało Portland i Philadelphię, Washington przeszedł Los Angeles Freya, a potem Denver, które w ćwierćfinale wyrzuciło Oklahoma City. Finał był najlepszą serią sezonu. Washington wygrał pierwszy mecz 99-90 po dogrywce, Milwaukee odpowiedziało 113-85 w drugim, a w trzecim, na wyjeździe, Warlocks zamknęli serię wynikiem 92-81. Milo Towns, który dołączył do drużyny dopiero 2 września, został MVP finałów ze średnią 15,7 punktu. Milwaukee wygrało Dywizję 1 już w przedsezonie: to obrona tytułu i teraz to Warlocks są drużyną do pokonania.

Na dole tabeli Cleveland Barbarians przeżyli najgorszy sezon w całej grze: 1-21, zaledwie 1087 zdobytych punktów i spadek razem z Houston Anubis. Ich miejsce zajmą Belgrad i New Orleans.

Dywizje 2–4: faworyci upadają

Dywizja 2: Belgrad i transakcja z Cesarem Leonem

New Orleans Druids zdominowali sezon zasadniczy z bilansem 20-2, ale tytuł zdobyli Belgrade Gladiators (19-3). W finale Belgrad wygrał pierwszy mecz 103-90 w New Orleans, przegrał drugi u siebie i zamknął serię wynikiem 109-86 w trzecim. Honore Lambert został MVP finałów (średnio 18,7 punktu w serii), a Nerijus Kavaliauskas dołożył 18,7 punktu i 8,3 zbiórki. Decydujący ruch Belgrad wykonał na rynku: 10 września kupił rozgrywającego Cesara Leona za 1,59 miliona od Milwaukee, które zapłaciło za niego 1,60 miliona zaledwie dwa dni wcześniej. Obaj finaliści awansują do Dywizji 1.

Indywidualna historia dywizji należy jednak do Dariusa Gedvilasa. W 14 meczach dla Orlando Mystics notował średnio 29,0 punktu, 7,2 asysty i 3,9 przechwytu, a 31 sierpnia rzucił w Atlancie 55 punktów przy 17 celnych na 24 rzuty, z 8 trójkami i 11 asystami: najlepszy występ strzelecki sezonu. W ostatnim tygodniu sezonu Gedvilas został sprzedany do Brasílii w Dywizji 5. Nie przeszkodziło mu to w zdobyciu nagród MVP i najlepszego obrońcy Dywizji 2. Spadają Moskwa i Zagrzeb. Sezon Zagrzebia podsumowuje porażka 39-130 u siebie z Mediolanem.

Dywizja 3: wygrywa Bilbao, San Diego się rozpada

Dwie drużyny skończyły z bilansem 20-2: San Diego Pharaohs, z najlepszym atakiem w całej grze (2498 punktów), i Bilbao Destroyers. Do końca doszło tylko Bilbao. San Diego, zwycięzca Pucharu dziesięć dni wcześniej, sprzedało po turnieju Simeuna Nikolica i Gerda Arnolda, na ostatnie dni sezonu straciło Milosa Zecica i przegrało półfinał z Buenos Aires Wolfhounds. Drużyna rozstawiona z numerem sześć ustanowiła też najwyższy drużynowy wynik sezonu: 150 punktów w Las Vegas.

Finał był jednostronny: Bilbao wygrało 102-85 i 98-74, a MVP finałów został Zarko Nedic (20,5 punktu i 7 zbiórek). Nagrodę MVP otrzymał Milos Zecic (średnio 20,7 punktu w San Diego). Najlepszym obrońcą został Salvador Uribe z Kansas City, 22-letni rozgrywający z 22,4 punktu i 50,9% za trzy, jeden z nielicznych, którzy zdobyli tę samą nagrodę w przedsezonie i w Season 1. Najlepszy mecz dywizji: Kansas City 123, San Diego 118 po dogrywce. Spadają Lublana (1-21) i Cincinnati.

Dywizja 4: powrót El Paso

Tampa Angels wygrali 20 z 22 meczów, ale przegrali półfinał z Columbus Dominators, rozstawionymi z numerem pięć. Finał z El Paso Marauders zaczął się dla El Paso fatalnie: 72-106 u siebie. Potem El Paso wygrało 90-76 w Columbus i 94-80 u siebie. Djuro Ercegovac został MVP finałów, a Gerard Vasseur był najlepszym strzelcem serii ze średnią 20 punktów. Od tamtej pory El Paso nie przestaje wygrywać: 26 września zdobyło też Puchar Season 2.

MVP i najlepszym obrońcą dywizji była ta sama osoba: Waldemar Muller z San Juan Captains, 23,1 punktu i 3,7 przechwytu na mecz oraz występ z 40 punktami i 10 przechwytami przeciwko Perth 3 września. Austin odniosło najwyższe zwycięstwo w dywizji, 144-52 z Turynem. Spadają Perth i San Jose.

Dywizje 5–7: Edmontonowi nie wystarczyło 21-1

Dywizja 5: Hamburg, wygrywa najlepsza obrona

Trzy drużyny skończyły z bilansem 19-3 (Montevideo, Qingdao, Brisbane), ale mistrzem została czwarta: Hamburg Gorillas, 18-4 i najlepsza obrona w dywizji (1514 straconych punktów). Hamburg wyeliminował Bejrut i rozstawione z numerem jeden Montevideo, a w finale rozbił Qingdao: 77-70 na wyjeździe i 108-62 u siebie. Środkowy Lorenzo De Luca został MVP finałów (15,5 punktu i 7,5 zbiórki), a obrońca Danilo Miskovic był najlepszym strzelcem ze średnią 19 punktów.

MVP został Joaquin Montero z Qingdao (średnio 21 punktów), którego sezon zaczął się nietypowo: pierwszy mecz rozegrał w barwach Eschilo Lakers, którzy po jednym występie sprzedali go do Qingdao. Najlepszy obrońca: Nebojsa Lukic z Montevideo (9,6 zbiórki). Spadają Montreal (2-20) i Nicea.

Dywizja 6: Osaka z piątego miejsca

Brussels Bison (20-2) i Sofia Knights (19-3) prowadzili w sezonie zasadniczym. Tytuł zdobyli jednak Osaka Sentinels, piąci z bilansem 15-7. Osaka wygrała w Auckland, w półfinale pokonała Kijów, a w finale rozbiła Tajpej: 104-86 na wyjeździe i 92-89 u siebie. MVP finałów Helmut Pape notował w serii 22,5 punktu i niewiarygodne 6,5 przechwytu na mecz.

MVP dywizji został Gunther Schmid z Tajpej (21,8 punktu, 52,8% za trzy), a najlepszym obrońcą Faustinas Balciunas z Auckland, ze średnią 24,5 punktu i 3,4 przechwytu oraz meczem z 53 punktami i 8 przechwytami przeciwko Teheranowi. Spadają Ottawa i Belo Horizonte.

Dywizja 7: szok w Edmonton

Edmonton Enforcers mieli najlepszy bilans w całej grze: 21-1. Mieli najefektywniejszego zawodnika sezonu, środkowego Pierricka Gaillarda (21,3 punktu, 12,7 zbiórki, 59,1% z gry i 51% za trzy), oraz 22-letniego rozgrywającego Daniela Munoza ze średnią 22,9 punktu. W ćwierćfinale pokonali Budapeszt. Potem przegrali u siebie półfinał z Bucharest Warriors. Jeden mecz i sezon z bilansem 21-1 dobiegł końca.

Bukareszt wygrał następnie finał z Tunis Barracudas: 102-70 w Tunisie, 84-97 u siebie i 103-90 w trzecim meczu. Zeno Ferrara został MVP finałów ze średnią 23,3 punktu. MVP dywizji został Reinaldo Uribe z Tunisu: 23,5 punktu na mecz, 56,6% za trzy i występ z 51 punktami przy 15 celnych na 18 przeciwko Porto. Najlepszym obrońcą został Xristos Bakas z Winnipeg, który w ostatniej kolejce zdobył 35 punktów i miał 10 przechwytów. Dorian Spruill z Kurytyby zanotował drugi najlepszy występ strzelecki sezonu: 54 punkty przy 19 celnych na 22 i 10 trójkach. Spadają Kioto i Helsinki.

Dywizje 8–10: ośmiu mistrzów i mnóstwo niespodzianek

Dywizja 8: przebudowa Eschilo Lakers

Żaden klub nie korzystał z rynku tak jak Eschilo Lakers. Między 26 sierpnia a 16 września przeprowadzili ponad tuzin transferów, w tym Baltasara Garcię, kupionego za 1,08 miliona i sprzedanego dwa dni później za 1,14 miliona, oraz Marqueza Washingtona, który w siedmiu meczach notował średnio 21 punktów, zanim trafił do Kijowa. Rdzeń, który został, z Andreą Esposito na pozycji środkowego, Nicolą Caruso na rozegraniu i Slavko Dukicem, kupionym 4 września z Austin za 1,12 miliona, skończył z bilansem 19-3.

W play-offach Lakers byli nie do zatrzymania: pokonali Kaohsiung i Fukuokę, a w finale zmiażdżyli Nassau Ajax, 104-61 i 115-60, najbardziej jednostronny finał sezonu. Dukic został MVP finałów. Nassau, szóste w sezonie zasadniczym, wyeliminowało wcześniej Maracaibo (19-3) i Amman (18-4, najlepsza obrona w dywizji), którego skrzydłowy Omari Dandridge, 22 lata i ocena 93, był jednym z najefektywniejszych zawodników w grze. MVP dywizji został Eimantas Dagilis z Maracaibo, który po przyjściu z Rio de Janeiro notował 20,9 punktu i 13,5 zbiórki, a najlepszym obrońcą Yann Martinez z Fukuoki. Matteo Lombardo z Wuhanu miał mecz z 47 punktami, 12 zbiórkami i 8 asystami. Spadają Rotterdam i Genewa.

Dywizja 9: obaj rozstawieni z numerem jeden odpadają od razu

W grupie A Suzhou Cyclops skończyli na pierwszym miejscu z bilansem 17-5 i przegrali ćwierćfinał z Rijadem, ósmym z 11-11. Tytuł zdobyli Jakarta Planets, piąci, którzy w finale pokonali Abuja Ferrets (siódmych) 2-1. Ich MVP finałów, Timoleon Christodoulou, przyszedł z Antananarywy 11 września, po tym jak rzucił 50 punktów w meczu Dywizji 10. MVP grupy został Nikolas Fiedler z Abudży (20,2 punktu i 6,6 asysty), który już w przedsezonie był MVP i najlepszym obrońcą. Dubai Centaurs i Tijuana Colonels rozegrali najbardziej punktowy mecz sezonu: 137-130 po dwóch dogrywkach, łącznie 267 punktów.

Grupa B potoczyła się według tego samego scenariusza. Pierwsi, Daegu Apollo (18-4), odpadli w ćwierćfinale z Zurich Huskies, ósmymi z bilansem 10-12, którzy potem doszli do finału. Tam 2-1 wygrali Panama City Chiefs, a MVP finałów został Jeffrey Dukes. MVP grupy został Otto Klein z Daegu (23,5 punktu, 49 przeciwko Kingston). Lino Caruso zdobył nagrodę najlepszego obrońcy po przejściu z Lahore do Luksemburga, gdzie notował 24,4 punktu i 3,9 przechwytu: to jedyny zawodnik sezonu nagrodzony w dwóch różnych dywizjach, bo za pierwszą połowę sezonu został też MVP Dywizji 10.

Najboleśniejszy upadek zaliczyli Avignone Warriors: mistrzowie Dywizji 10 w przedsezonie, awans, a potem ostatnie miejsce w grupie A z bilansem 5-17. Wracają do Dywizji 10 razem z Hagą, Sapporo i Kingston.

Dywizja 10: cztery grupy, cztery historie

• Grupa A, Niamey Tortoise. Rozstawieni z numerem cztery, 13-9. W finale dwa razy pokonali lidera Delhi (18-4), 100-86 i 88-78, prowadzeni przez MVP finałów Manuela Cardenasa (21,5 punktu, 7,5 zbiórki, 4,5 asysty). W tej grupie grali też najlepszy strzelec sezonu, Iginio D'Angelo z Taszkentu (średnio 26,5 punktu, łącznie 583), i MVP, Ognjen Dimitrijevic z Monrowii, który rzucił 53 punkty w przegranym po dogrywce meczu z Honiarą.
• Grupa B, Dar es Salaam Squids. Rozstawieni z numerem sześć, 13-9, mistrzowie po 2-0 z Bamako. Pierwsze Maputo odpadło w ćwierćfinale. Środkowy Viktor Dorn, 24 lata, notował 16,8 punktu i 10,7 zbiórki.
• Grupa C, Cusco Kudus. Jedyna drużyna rozstawiona z numerem jeden, która wygrała w Dywizji 10: 18-4, a potem czyste 2-0 z Lubumbashi w finale, z MVP finałów Meletiosem Xydiasem na poziomie 25 punktów na mecz. MVP grupy: Timoteo Mendez z Freetown, 26,2 punktu i 71 trójek.
• Grupa D, Goa Flames. Historia sezonu. Jedenaście zwycięstw i jedenaście porażek, ósme i ostatnie miejsce w play-offach. Goa wygrała w Kuwejcie, pokonała Katmandu, a w finale ograła Antananarywę 2-1, mimo porażki po dogrywce w drugim meczu: 112-84 w trzecim. Nikitas Zaharias, 30 lat, został MVP finałów z 20,3 punktu i 10 zbiórkami. Pierwsi, SG RioThunder (17-5), odpadli w ćwierćfinale.

Wszyscy ośmiu finalistów Dywizji 10 awansuje do Dywizji 9.

Swish & Dunk Cup: pogonie San Diego

Druga edycja Swish & Dunk Cup ruszyła 26 sierpnia ze 160 klubami ze wszystkich dywizji. To puchar rozgrywany systemem pucharowym w jednym meczu: bez drugiej szansy i bez ochrony dla faworytów. Po ośmiu rundach wygrała go drużyna z Dywizji 3.

Niespodzianki

Największa sensacja przyszła w drugiej rundzie: Monrovia Gecko z Dywizji 10 pokonali Portland Goblins z Dywizji 1 80-79. Alexandria Weasels z Dywizji 9 wyeliminowali jednym punktem El Paso (Dywizja 4), a potem Brasílię (Dywizja 5), docierając do 1/8 finału. Tam Beijing Kings z Dywizji 4 pokonali Oklahoma City (Dywizja 1) 115-94, a w ćwierćfinale rozbili Mediolan 86-56: drużyna z Dywizji 4 w najlepszej czwórce.

Półfinał i finał: dwie pogonie

San Diego dwa razy wygrywało Puchar, odrabiając straty. W półfinale z Kansas City przegrywało 5-22 po pierwszej kwarcie i 30-46 do przerwy. W trzeciej kwarcie zdobyło 32 punkty, tracąc 11, a potem utrzymało wynik 84-82. Rozgrywający Gottfried Schwab, który trafił do klubu zaledwie kilka dni wcześniej, skończył mecz z 20 punktami i 8 przechwytami. Po drugiej stronie drabinki Milwaukee pokonało Pekin 100-66, a Joaquin Prieto zdobył 22 punkty w 21 minut.

Finał 3 września zaczął się tak samo: Milwaukee prowadziło 23-9 po dziesięciu minutach. San Diego odpowiedziało drugą kwartą wygraną 28-11, wyszło na prowadzenie i już go nie oddało: 79-70. Milos Zecic grał przez wszystkie 48 minut i zdobył 18 punktów z 6 zbiórkami, Simeun Nikolic dołożył 18 punktów i 2 bloki, a Marcel Bernard 13 punktów i 8 zbiórek. W Milwaukee Holger Schuhmann zdobył 15 punktów w 14 minut, a Norval Haggins miał 12 punktów i 13 zbiórek.

Najlepsi zawodnicy Pucharu

• Milos Zecic (San Diego): najlepszy strzelec turnieju, 132 punkty w 7 meczach, średnio 18,9.
• Paulius Sabaliauskas (Pekin): średnio 18 punktów, lider pucharowej przygody Kings.
• Roger Lopez (Milwaukee): 100 punktów w 7 meczach, z rekordem 29.
• Marcel Bernard (San Diego): 14,1 punktu, 5,3 zbiórki i 3,9 asysty, z meczem na 30 punktów.
• Djordje Jokic (Brisbane): średnio 22,5 punktu i mecz na 37 przed odpadnięciem Brisbane w 1/8 finału.

Najlepsze indywidualne występy przyszły w drugiej rundzie: po 42 punkty zdobyli Benedikt Nagel (Bukareszt), Urbano Ortiz (Kingston) i Karl Traut (Brisbane).

Mundial: Hiszpania na szczycie świata

Mundial Season 1 zgromadził osiem reprezentacji z najwyższymi ocenami, złożonych z najlepszych zawodników każdego kraju. Tak jak w dawnych menedżerach przeglądarkowych, od Charazay począwszy, reprezentacja to wizytówka zawodników, których rozwijasz w swoim klubie. Turniej trwał od 28 sierpnia do 1 września: dwie grupy po cztery drużyny, potem półfinały i finał do dwóch zwycięstw.

Faza grupowa przyniosła największe rozczarowanie turnieju: Stany Zjednoczone, druga reprezentacja pod względem oceny, przegrały wszystkie trzy mecze, dwa z nich dwoma punktami (95-97 z Serbią, 90-92 z Litwą). Grecja też skończyła z bilansem 0-3, tracąc 121 punktów w meczu z Włochami. Serbia i Francja przeszły grupę bez porażki.

Półfinały wywróciły układ z grup. Serbia wygrała pierwszy mecz z Niemcami 101-64, różnicą 37 punktów, a potem przegrała dwa kolejne: 76-97 w Niemczech i 78-87 u siebie. Niemcy, siódmi z ośmiu pod względem oceny, byli w finale. Hiszpania przegrała drugi mecz z Francją, ale wygrała dwa pozostałe, 97-67 i 101-90.

W finale pierwsze uderzyły Niemcy, wygrywając 88-80 w Hiszpanii mimo 24 punktów Javiera Hernandeza. Hiszpańska odpowiedź była brutalna: 115-73 w Niemczech, 42 punkty różnicy. W trzecim meczu Justo Ibanez, najwyżej oceniany zawodnik w grze (95), zdobył 30 punktów i Hiszpania wygrała 95-70. Najbardziej wszechstronnym zawodnikiem turnieju był rozgrywający Juan Duran: 15,4 punktu i 2,8 przechwytu na mecz oraz plus-minus +108 w dziewięciu meczach. Niemiec Gunther Schmid był najlepszym strzelcem wśród finalistów (średnio 16 punktów, 28 w półfinale), a Serb Djuro Ercegovac notował 14,3 punktu i +97.

Uwaga na marginesie o Season 2: kolejny mundial, rozegrany we wrześniu, wygrała Francja.

Nagrody

Na koniec sezonu zasadniczego każda dywizja przyznaje nagrody MVP i najlepszego obrońcy. MVP finałów jest wybierany po zakończeniu play-offów. Kilku nagrodzonych zmieniło drużynę w trakcie sezonu: nagroda liczy to, co zrobili w danej dywizji.

Dublet w Dywizji 1 to osobna historia. 7 września Indianapolis wciąż miało Ovidijusa Paulauskasa, który notował średnio 21,7 punktu i 5 przechwytów na mecz. W ciągu 48 godzin Paulauskas był już w Pekinie, a Indianapolis zapłaciło rekordowe 2,1 miliona za Elmera Fraide'a. Obaj zostali nagrodzeni: Paulauskas za obronę w Indianapolis, Fraide za sezon z 70,6% z gry i 62,7% za trzy.

Liderzy statystyk

Sezon zasadniczy, minimum 12 meczów. Średnie obejmują wszystkie drużyny, w których zawodnik grał w tym sezonie.

Uwagę zwracają skuteczności za trzy: Elmer Fraide 62,7%, Pearly Laboone, środkowy, 64,2%, Reinaldo Uribe 56,6%. Silnik nagradza dobrych strzelców przy wolnych pozycjach, dokładnie tak jak współczesne NBA, o czym pisaliśmy w artykule o tym, jak zmieniło się NBA w ciągu 30 lat. Drużyny, które zbudowały atak wokół rzutu za trzy i dobrały odpowiednią taktykę, wyciągnęły z tego najwięcej.

Najbardziej pamiętne występy

1. Darius Gedvilas, 55 punktów (Orlando w Atlancie, 31 sierpnia): 17/24 z gry, 8 trójek, 11 asyst. Rekord sezonu.
2. Dorian Spruill, 54 punkty (Kurytyba – Bratysława, 12 września): 19/22 z gry i 10 trójek. Prawie idealnie.
3. Faustinas Balciunas, 53 punkty i 8 przechwytów (Auckland – Teheran, 7 września).
4. Ognjen Dimitrijevic, 53 punkty (Monrowia – Honiara, 10 września) w przegranym 102-104 meczu po dogrywce.
5. Reinaldo Uribe, 51 punktów przy 15 celnych na 18 (Tunis – Porto, 13 września).
6. Timoleon Christodoulou, 50 punktów, 9 asyst i 5 przechwytów (Antananarywa – Siem Reap, 9 września), kilka dni przed przejściem do Dżakarty i zdobyciem tytułu.
7. Wolfgang Abt, 34 punkty i 12 przechwytów (Denver – San Francisco, 4 września), w najwyższym zwycięstwie sezonu, 144-40.
8. Angel Montero, 42 punkty i 11 przechwytów (Seattle – Tel Awiw, 30 sierpnia).
9. Waldemar Muller, 40 punktów i 10 przechwytów (San Juan – Perth, 3 września).
10. Matteo Lombardo, 47 punktów, 12 zbiórek i 8 asyst (Wuhan – Rotterdam, 5 września).
11. Justo Ibanez, 30 punktów w decydującym meczu finału mundialu.

Oceny

Nasze oceny w skali od 1 do 10 dla zawodników, którzy zbudowali Season 1. Uwzględniają liczby, trofea, wagę każdego występu i oczekiwania wynikające z oceny zawodnika.

Niespodzianki

• Goa Flames: drużyna z bilansem 50%, rozstawiona z numerem osiem, mistrz. Kopciuszek sezonu.
• Niemcy: siódmi z ośmiu pod względem oceny, wyeliminowali Serbię i doszli do finału mundialu.
• Beijing Kings: drużyna z Dywizji 4 w półfinale Pucharu, po zwycięstwach nad Oklahoma City i Mediolanem.
• Osaka Sentinels i Jakarta Planets: obie z piątego miejsca, obie mistrzami.
• Zurich Huskies i Nassau Ajax: z dołu drabinki play-offów do finału, z awansem dla Zurychu.
• Buenos Aires Wolfhounds: rozstawieni z numerem sześć, 150 punktów w jednym meczu, wyeliminowali zdobywcę Pucharu i awansowali do Dywizji 2.
• Monrovia Gecko: drużyna z Dywizji 10, która wyrzuciła z Pucharu drużynę z Dywizji 1.
• Eschilo Lakers: agresywna strategia transferowa, która zadziałała. 19-3 i najbardziej dominujący finał sezonu.

Rozczarowania

• Edmonton Enforcers: 21-1, najefektywniejszy zawodnik w grze, odpadnięcie w półfinale.
• Stany Zjednoczone: drudzy w ocenie przed mundialem, 0-3 w grupie.
• Serbia: bez porażki w grupie, +37 w pierwszym meczu półfinału, a potem odpadnięcie.
• Suzhou, Daegu, Maputo i SG RioThunder: wszyscy rozstawieni z numerem jeden, wszyscy odpadli w ćwierćfinale.
• Tampa, Bruksela i Montevideo: 20-2, 20-2 i 19-3, żadna z tych drużyn nie doszła do finału.
• Avignone Warriors: od mistrzostwa Dywizji 10 do ostatniego miejsca w Dywizji 9 i spadku.
• Cleveland Barbarians: 1-21 w Dywizji 1.

Transfery, które rozstrzygnęły sezon

Przy 2004 transferach i 445,6 miliona wydanych dolarów rynek ważył tyle samo co parkiet. Oto transakcje, które miały największe znaczenie.

• Rekord: Elmer Fraide. Wystawiony za 299 288 $, sprzedany po 27 ofertach za siedmiokrotność tej kwoty. Tydzień później był MVP Dywizji 1. Najdroższy transfer sezonu okazał się też najbardziej opłacalny.
• Szybki obrót: Cesar Leon. Milwaukee kupiło go za 1,60 miliona 8 września i sprzedało za 1,59 miliona 10 września. Z Belgradem zdobył potem tytuł w Dywizji 2.
• Transfer wart tytułu: Slavko Dukic. 1,12 miliona z Austin do Eschilo Lakers, a potem MVP finałów w Dywizji 8.
• Najbardziej zacięta aukcja: Timoteo Mendez. 36 ofert, od ceny wywoławczej 154 139 $ do ceny końcowej 996 848 $, zapłaconej przez Philadelphię.
• Okazja: Karolis Stankevicius. Silny skrzydłowy z oceną 94, jeden z dziesięciu najlepszych zawodników w grze, sprzedany przez Mediolan do SG RioThunder za 759 654 $ w ostatni dzień sezonu, za mniej niż połowę ceny podobnych zawodników.
• Inwestycja: Horst Ihle. Numer 1 draftu Dywizji 5, 19 lat i potencjał 93, kupiony przez Eschilo Lakers za 495 463 $.

Talenty, które warto śledzić

Draft Season 1 przyniósł 224 nowych zawodników, po 16 na grupę. Większość będzie potrzebowała kilku sezonów treningu, żeby wejść do pierwszej piątki, ale niektórzy już teraz mają liczby przyszłych gwiazd. Zawodnicy z potencjałem 100 to rzadkość: jest ich dwóch.

Wśród młodych zawodników, którzy już się liczą, warto obserwować Gilesa Florenta (22 lata, 93/96, Denver), Igora Erdeljana (22, 89/96, kupiony przez Oklahoma City za 1,45 miliona), Reinalda Uribe (22, 89/94), Lazara Arsenijevicia (22, 88/93, Austin) i Neoklesa Stamatiou (25, 83/97), który ma najwyższy potencjał wśród uznanych zawodników.

Najlepsi zawodnicy w grze

Najwyżej oceniani zawodnicy na koniec Season 1:

1. Justo Ibanez (PF, Hiszpania, 27 lat): 95. Jedyny zawodnik w grze na tym poziomie i mistrz świata.
2. Nerijus Kavaliauskas (PF, Litwa, 28): 94, potencjał 95. Mistrz Dywizji 2 z Belgradem.
3. Raymond Meunier (SG, Francja, 29): 94, potencjał 95. MVP Dywizji 1 w przedsezonie, sprzedany do Qingdao za 1,56 miliona.
4. Jose Jimenez (PG, Hiszpania, 24): 94, potencjał 95. Najmłodszy w czołówce.
5. Juan Duran (PG, Hiszpania, 25): 94. Lider mistrzów świata.
6. Roger Lopez (SG, Francja, 29): 94. Mistrz Dywizji 1 z Milwaukee.
7. Karolis Stankevicius, Herkus Ramanauskas, Miguel Carrasco, Jovica Hristic i Jules Guerin: wszyscy z oceną 94.

Czterech z jedenastu zawodników z oceną 94 lub wyższą to Hiszpanie. To nie przypadek, że Hiszpania wygrała mundial.

Na co patrzeć w Season 2

Season 2 trwa od 17 września i pierwsze odpowiedzi już są: El Paso wygrało Puchar, a Francja mundial. Pytania na resztę sezonu:

• Czy Milwaukee zdobędzie trzeci tytuł z rzędu, teraz gdy Belgrad i New Orleans awansowały do Dywizji 1?
• Czy Eschilo Lakers będą dalej piąć się w górę w Dywizji 7 i jak szybko rozwinie się Horst Ihle?
• Jak SG RioThunder wykorzysta Karolisa Stankeviciusa?
• Czy Edmonton, z Gaillardem i Munozem, zamieni dominujący sezon zasadniczy w tytuł?
• Kto pierwszy zrobi gwiazdę z zawodnika z potencjałem 100?

Jeśli chcesz znaleźć się w następnym podsumowaniu, tutaj znajdziesz wszystko, co trzeba wiedzieć o Swish & Dunk: gra jest darmowa, nie ma pay-to-win, a każde trofeum z tego artykułu zdobyto, prowadząc drużynę na parkiecie, a nie wydając pieniądze. A jeśli przychodzisz z innych gier, nasz przewodnik po najlepszych menedżerach koszykarskich wyjaśnia, jak wypada na ich tle.

Najczęściej zadawane pytania

Kto wygrał Season 1 w Swish & Dunk?

Milwaukee Warlocks wygrali Dywizję 1, 2-1 w finale z Washington Sorcerers. To ich drugi tytuł z rzędu.

Kto wygrał Swish & Dunk Cup?

San Diego Pharaohs, drużyna z Dywizji 3, pokonali Milwaukee 79-70 w finale 3 września 2026, odrabiając stratę 9-23 z pierwszej kwarty.

Kto wygrał mundial?

Hiszpania, 2-1 z Niemcami w finale, z 30 punktami Justo Ibaneza w decydującym meczu.

Kto był najlepszym zawodnikiem Season 1?

Pierrick Gaillard z Edmonton miał najlepszą efektywność i najwięcej zbiórek, Darius Gedvilas rzucił rekordowe 55 punktów, a Elmer Fraide był MVP Dywizji 1.

Jaki był najdroższy transfer?

Elmer Fraide, z Columbus do Indianapolis za 2 104 991 $.

Kto jest największym talentem?

Thierry Garnier (19 lat) i Claude Blanchard (20), obaj z potencjałem 100.

Silnik meczowy został ponownie skalibrowany na statystykach NBA: sprawdź, co zmienia nowy silnik meczowy i jak wpływa to na twój klub.

Ostatnia aktualizacja: 1 października 2026